Juni, alweer!

Juni, alweer!

Examens weer bijna achter de rug. En dan is het afwachten voor jongeren en hun ouders. Wordt het een feestje en kan er daarna ontspannen vakantie gehouden worden of wordt het nog even stress voor een herexamen. Veel mensen zullen in gedachten toch al wel met vakantie bezig zijn, wel verdiend in de meeste gevallen.

Voor de parochie is dat meestal ook een wat rustiger periode, er zijn minder vergaderingen en cursussen, minder voorbereidingen op sacramenten. Kortom een periode van rust en bezinning breekt aan. Sommigen van U kijken er wellicht naar uit, naar zo”n periode van rust, maar sommigen zien juist deze periode op zich af komen als een tijd van stilte en eenzaamheid; nog minder bezoekjes, nog minder aanloop, nog minder mensen in het dorp.

Terwijl ik me zowat bezin op deze periode schiet me een woord te binnen en dat is: geven. Misschien is dat een woord dat deze periode als leidraad kan dienen. Al gevend kun je van deze periode niet alleen voor jezelf, maar ook voor anderen een goede tijd maken. Om me heen kijkend, zie ik, dat de natuur b.v al reusachtig haar best doet om alles te geven wat zij in huis heeft. Met verwondering kan ik daar naar kijken en van genieten. De natuur geeft wat zij heeft en dat is heel wat. En dat doet me denken aan een tekst over Geven uit een oud boekje van Kahlil Gibran. Ik wil daar iets van opnemen, dat als inspiratie kan dienen.

“Je geeft maar weinig, wanneer je geeft van je bezit. Alleen wanneer je van jezelf geeft, geef je ten volle. Want wat zijn je bezittingen anders dan dingen, die je bewaart en bewaakt uit angst, dat je ze morgen nodig zult hebben? Er zijn mensen, die maar weinig geven van het vele dat ze hebben – en ze geven het om gezien te worden. En anderen hebben maar weinig en zij geven alles. Ze geloven in het leven en zijn overvloed en hun schatkist is nooit leeg. Ook zijn er die met vreugde geven en hun vreugde is hun beloning. En wie met pijn geven, vinden in de pijn hun doop. Maar er zijn ook mensen die geven en geen pijn kennen bij het geven, noch de vreugde zoeken,noch denken dat het deugdzaam is; zij geven zoals in een verre vallei een laurierboom haar geur verspreidt: Door hun handen spreekt God en door hun ogen gaat zijn glimlach over de aarde.”

Mag het voor ieder een goede, rustige en inspirerende periode zijn.
Henny Campschroer.