Op weg naar Lourdes

Naar Lourdes gaan,
is meer dan zomaar een reis.
Meer dan een vakantie in een lui-lekker-land.
Naar Lourdes gaan, is -hoe gek het ook klinkt -
op reis gaan naar jezelf, naar je eigen diepte.
Het is op weg gaan om stil te staan
en stil te worden bij wat je echt beweegt.
Zoeken naar onmogelijke wonderen heeft er weinig zin,
tenzij je het wonder vindt in jezelf.
Je kunt er anderen ontmoeten,
voor je zijn als een hand op je hoofd;
die je weer vaste grond
onder je voeten laten voelen.
Het grootste wonder van Lourdes
is misschien wel het wonder van onderlinge solidariteit.
Je kunt er drinken aan dezelfde bron,
door hetzelfde water gaan
als word je opnieuw geboren.
Naar Lourdes gaan doe je niet alleen.
Je voelt er iets van verbondenheid:
verbondenheid in de groep,
verbondenheid ook wereldwijd
verbondenheid met Bernadette en haar "dame"
Je draagt je licht rond
als wil je elkaar van harte bij schijnen,
als wil je iets van je warmte delen
en ook om het samen bidden
kracht bij te zetten.
Naar Lourdes gaan maakt je anders.
Je krijgt er nieuwe kracht,
ongemerkt soms, later zelfs misschien.
Je wordt er aangeraakt, vraag niet hoe!
Scepsis verandert er in spontaan bidden:
soms met aloude, bijna versleten woorden,
soms met stilte,
gevuld met "zien, soms even. .".
Naar Lourdes gaan is
een leerschool voor geloven,
voor aanvoelen,
dat er meer is tussen hemel en aarde.
We zien er een beeld van Maria
in een weerbarstige en harde grot,
verwijzend naar
het grote Mysterie van ons leven,
een dragende kracht,
die niemand laat vallen.
Naar Lourdes gaan is aan de lijve ervaren,
dat wonderen de wereld niet uit zijn.

Wim Holterman osfs