Mijn eerste bedevaart naar Lourdes

Misschien zijn er onder de lezers wel heel wat, die net als ik voorheen, denken, zo'n Lourdesbedevaart dat hoeft voor mij niet. Ik heb niet zoveel op met wonderen, Lourdeswater en gewijde kaarsen. Voor mij is het mysterie van Gods schepping wonder genoeg. Maar toch �.. je hoort zoveel positieve geluiden tot je denkt dat je het in ieder geval een keer in je leven moet meemaken.

Voor mij werd het de bustocht met als achterliggende, minder vrome gedachte; valt het als bedevaart tegen dan heb ik in ieder geval toch een mooie rondtocht door Frankrijk en een dagtocht door de Pyreneeën gehad. Vanuit Huissen was er alleen een vliegreis, dus heb ik me bij de busreis vanuit Bemmel en omgeving en Overbetuwe aangesloten.

Ik was in de bus de enige uit Huissen en meteen bleek al de meerwaarde van zo'n 'pelgrimstocht'. Ik heb al heel wat verzorgde busreizen meegemaakt, maar hier was de sfeer toch heel anders. Hoewel de motieven misschien wel verschillend waren, je was toch duidelijk met een groep gelijkgestemden onderweg. Je werd ook meteen spontaan in de groep opgenomen. Bij wie je je aan tafel of onderweg ook aansloot, altijd voelde je je van harte welkom.

Op de heenweg hebben we Nevers aangedaan, de plaats waar Bernadette gestorven is en waar haar lichaam in de kapel van de Zuster ligt opgebaard. We hadden, na een Eucharistieviering, genoeg tijd om alles rustig te bekijken. Ze ligt daar heel sereen, maar haar leven is natuurlijk allesbehalve rustig en sereen verlopen. Wat haar in mijn ogen groot maakt zijn niet zozeer de verschijningen, want die overkomen je, maar de manier waarop ze daarmee is omgegaan: haar standvastigheid en kalmte bij de vele, vaak vernederende, ondervragingen, het zonder klagen verdragen van haar pijnlijke ziekte, haar mededogen met de lijdende en zondige medemens, haar verlangen naar groei in liefde. Als je zo op je eentje door de tuin van het klooster wandelt, doet het je toch wat als je bedenkt dat Bernadette daar gelopen en gewerkt heeft. In de kapel achter in de tuin heeft ze dikwijls gebeden en is ze in 1879 begraven. In 1925, het jaar van haar zaligverklaring, is haar lichaam opgegraven en bleek onbedorven te zijn.

In Lourdes zelf waren tienduizenden pelgrims overal vandaan. Toch liep je als betrekkelijk kleine groep niet verloren in de grote massa. Er waren ook groepen uit andere delen van Nederland, er waren Nederlandse vieringen en in de internationale vieringen was het Nederlands één van de talen die gebruikt werden. Het is heel bijzonder dat, ondanks die grote massa pelgrims, alles toch zo ordelijk verloopt. De stad Lourdes zelf lijkt wel uitsluitend uit souvenirwinkels en hotels te bestaan; daar ben je toerist. Maar op het terrein van de heiligdommen merk je daar niets van; daar ben je, ondanks de drukte, echt pelgrim. Toch maakt zo'n grote massa biddende en zingende mensen ook wel indruk, met name de vele zieken die hier troost en bemoediging zoeken. Vooral ook de lichtprocessie 's avonds was indrukwekkend.

Maar wat op mij de meeste indruk maakte was de Nederlandse viering van de handoplegging. De dienst zelf was heel indringend, met een heel mooie preek door onze eigen pastor, Coby Roelofs, en met prachtige gebeden en teksten. De goedgekozen liederen werden enthousiast meegezonden. Zo zou het eigenlijk altijd moeten zijn: mooie liederen die iedereen mee kan zingen. Tenslotte was er dat zegenende gebaar van de handoplegging: voor de vele zieken een troostend gebaar 'Je hoort erbij, je mag er zijn'. Zelf voelde ik het als een teken van zending: 'Ga met Gods zegen en draag zijn liefde, vrede en mededogen uit in deze wereld'.

Lourdes, ik ben er geweest en heb het meegemaakt. Je voelde de saamhorigheid in de groep: samen lachen, samen ontroerd zijn en soms ook samen verontwaardigd zijn. Het was veel meer dan zomaar een gewone bustocht. Ik weet niet of het er nog een keer van komt, maar ik ben blij dat ik gegaan ben.

Riet Lutan